#5 In een nieuw leven stappen!

Samen met de wind, de zee, het zand en de zon mocht ik vandaag in een nieuw leven stappen. Als ik iets heb gemerkt de afgelopen jaren is dat ik het heel fijn vind om een momentje te creëren rondom grote veranderingen. Een poortje waar ik bewust doorheen stap wanneer het tijd is om een bepaald laagje los te laten en nog dieper in mijn zijn te zakken.

Het is natuurlijk geen toeval dat ik op maandag 22-2 (mijn magische 22) een sessie had met Sylvia waarin ik een enorm verdriet mocht loslaten, waardoor er weer ruimte ontstond voor nieuw, fris en nog meer ik. Het was tijd om die laatste restjes eruit te dansen, weg te poetsen en te laten toezingen door verse bloemen op tafel. Een voorjaarsschoonmaak vlak voor mijn (weer) nieuwe leven van start ging! Diezelfde avond ontving ik de complete proefdruk van Herken Jouw Licht In Mij. Donderdag gaat zij geprint worden en ik ga dat natuurlijk aanschouwen. De geboorte van mijn lieve boekenkind! Het was ook de avond voor mijn laatste werkdag. Mijn hele leven is klaar om zich te laten vormen naar wie ik werkelijk ben. Ik hoef er alleen maar in te stappen.

Het was tijd om het oude los te laten, dus dat is wat ik deed en ik voelde dat ik ook fysiek en aards mijn hart wilde verbinden met dit nieuwe verhaal. Mijn licht verweven met haar. Een ceremonie dus! Voor dit soort momenten zoek ik eigenlijk nooit op wat ik zou kunnen doen. Ik kijk even rond in huis wat ik mee mag nemen en ga daarna voelen op welke plek ik wil zijn. Negen van de tien keer is dat op het lieve strand!

Voordat ik afscheid ging nemen van mijn collega’s, stuurde ik een berichtje in de Facebook-groep Spirituele ervaringen zwangerschap/geboorte/adoptie. De plek waar ik een paar jaar geleden leerde dat de verbinding die ik voelde met ons toekomstige kindje niet verzonnen, maar echt was! Hoe mooi is het om dan de cirkel rond te maken en hier te delen dat je een boek hebt geschreven over dit proces. Er ontstond een licht-uitwisseling met de oprichtster Karin en zij sloot het gesprek af met het volgende berichtje:

Dit is niet een beetje magisch, dit is de magie in volle bloei! De veertjes zijn heel belangrijk voor mij, ze begeleiden me tijdens ieder stapje dat ik zet. Ik vermoedde altijd dat ik met het boek nog meer kindjes help landen, maar dat werd nu zo prachtig bevestigd. Niet alleen door het berichtje van Karin, maar ook door het witte veertje dat ik na het lezen van dit berichtje in het gras voor mijn neus zie landen.

Er staat zelfs een last-minute veertje in het boek, omdat Maaike (de vormgeefster) voelde dat deze er nog bij mocht. Ik blijf het waarschijnlijk mijn hele leven herhalen: de magie is niet verzonnen, ze is echt! Dus met mijn hart vol liefde en een buik vol enthousiasme reed ik na het afscheid op mijn werk, waar ik een cadeau ontving met de tekst ‘celebrate each day as a new beginning”, naar het strand. Ik had een velletje papier (Recystar – de soort waar het boek op wordt gedrukt), een rozenkwarts (die ik van Maaike cadeau kreeg samen met een kaartje waar de woorden Ik zie jou op stonden), een aansteker (mocht er iets in de fik gestoken worden) en de intentie om het oude los te laten en het nieuwe te verwelkomen. Die aansteker viel overigens direct kapot toen ik uit de auto stapte, dus dat was duidelijk. Het vuur zouden we niet nodig hebben vandaag.

Terwijl ik over het strand liep voelde ik de sterke wind en dat voelde heel kloppend. Een wind vol helderheid, die alles wegblaast wat ik niet meer nodig heb. Ik raapte tijdens het wandelen wat schelpen op en zag een mooi plekje in de zon waar ik ging zitten. Van de schelpen maakte ik een cirkel en in het midden daarvan legde ik het vel papier met de Ik zie jou rozenkwarts.

Ik deed mijn schoenen uit en met mijn blote voeten in het zand en mijn handen op mijn schoot sprak ik. Ik vertelde de aarde dat ik klaar was om volledig aanwezig te zijn in dit nieuwe leven. Dat haar hartslag, mijn hartslag is. Ik weet niet wat ik nog meer heb gezegd, maar het voelde heel fijn om met haar af te spreken dat ik er helemaal ben. Ondertussen voelde ik dat de wind door mijn haar ging en pinkte ik af en toe een traan weg. Ik wilde graag het papiertje en de rozenkwarts samen in de aarde begraven, maar de wind dacht daar anders over. Ineens nam zij het blaadje mee en iedere keer als ik er achteraan ging om het op te pakken kwam het verder te liggen. Moet vast een grappig beeld zijn geweest voor voorbijgangers, die vrouw die net tien minuten lang in zichzelf zat te praten, loopt nu hijgend achter een blanco papiertje aan ;-). Het was duidelijk: het is tijd om het boek los te laten. Om haar een eigen weg de wereld in te laten vinden! Ik liet al mijn verwachtingen die daarbij horen los. Het is goed, hoe het ook loopt, of waar zij ook naartoe waait!

De Ik Zie Jou rozenkwarts stopte ik diep in het zand. Dit licht, mijn licht, wil ik verweven met de aarde. Het diepe weten waarom ik hier ben en de liefde die overvloedig aanwezig is. Niet meer zoeken naar wie ik ben, of wie een ander is, maar echt zien en gezien worden. Ik liet mijn hand het zand aaien om het kuiltje dicht te maken en ik voelde een diepe rust. Ik ben er lieve aarde en ik ga voorlopig nergens naartoe. Ik ben er voor jou, voor mij, voor de lieve veertjes, voor de liefde en in het licht. En zo stap ik vol overgave, vertrouwen en moed mijn nieuwe-nieuwe leven in.