#7 In dit leven leer ik geduld!

In dit leven leer ik geduld. Afwachten. Direct doen vanuit je gevoel; daar hebben sommige mensen wat meer tijd voor nodig. Sommige mensen heel veel tijd. En dan wil ik gaan met die banaan, maar niet iedereen gaat in hetzelfde tempo mee. Ook met het boek had ik veel geduld. Deadlines, ik geloofde er nooit in, want pas als er werd meegestroomd door de makers, dan kwam het boek tot leven. Voor mij was dat soms binnen een paar dagen. Voor een ander een paar maanden. En dan zat ik te wachten, vol vertrouwen, maar werd ik behoorlijk op de proef gesteld; want ik kende voorheen geen geduld.

Ik leer dus geduld in dit leven. Vertrouwen op een natuurlijk ritme. Vertrouwen op een perfecte timing. Mijn boek landde op het perfecte moment, maar vervolgt haar weg heel rustig. Opnieuw leer ik geduld. Ik volg mijn hart en het brengt me op plekken van mijn dromen, maar opnieuw wacht ik en leer ik geduld. Kan het zijn, dat ik ongeduldig ben? Waar komt mijn ritme vandaan? Vanuit welk stukje ik is dat hoge tempo ontstaan? Als het goed voelt, dan is het goed, en dan mag ik doen. Maar soms voelt het voor mensen goed, en dan willen ze er nog even over nadenken, voordat ze het gaan doen. Dat vind ik altijd een gekke manier. Het voelt al goed en dan wil je er toch over nadenken.

Ik zit buiten te schrijven in de heerlijke lentezon en het grappige is dat er een bezorgbus voor de deur staat. Ook deze bezorg-meneer leert geduld. Hij heeft volgens mij per ongeluk zijn sleutels in het busje laten liggen en nu kan hij niet meer op zijn hoge tempo en met haast de pakketjes rondbrengen. Want de DHL-bezorgers hebben over het algemeen weinig geduld. Ik hoor hem nu bellen, hij is aan het schelden, en ja zijn sleutels liggen in de bus. Alles ging goed, totdat iemand kwam vragen of hij toch even ergens anders wilde gaan staan. Hij luisterde naar dit verzoek, het voelde goed, deed zonder na te denken en liet daardoor zijn sleutels liggen in de bus. En nu leert hij geduld. Al scheldend, dat wel. Maar toch, geduld.

Die bus rijdt misschien nu niet en zijn pakketjes komen vandaag later, maar het leven gaat verder volgens haar natuurlijke stroming. Hij kan blijven schelden, dat doet ie gelukkig ook, maar zolang zijn sleutels in de bus liggen kan hij niet rijden. Hij leert vandaag, samen met mij, dat welk schema je ook verzint; er kan altijd iets gebeuren waardoor de bus eventjes pauze neemt van het rijden. Misschien is de bus wel moe, omdat hij iedere dag een tempo moet rijden waar hij helemaal niet blij van wordt.

Dus greep hij vandaag zijn kans en sloot van binnenuit zijn deuren. Om even op adem te komen, te rusten en te zien op welke mooie plek hij vandaag is belandt. Hier voor de deur van ons huis, met uitzicht op een prachtig duintje. Misschien luistert hij wel gewoon heel even naar de stilte en het gezang van de vogels. Misschien wil hij wel gewoon heel even genieten van nu, omdat hij weet dat zijn reis straks gewoon weer verder gaat. Maar nu even, heel even, niet…

Dus lief boek, neem je ruimte, neem je tijd, geniet van nu. Het leven stroomt en onze reis is samen. Ook als je even pauze neemt om te genieten van de plek waar je nu staat. In een zacht lentebriesje, de stralende zon; genietend van al het moois dat je op aarde wilt ervaren. Dan ga ik mee in de stroming van het leven. Voor nu betekent dat, dat ik even aan die lieve bezorger ga vragen of hij een kopje koffie wil. Vandaag hebben we samen een mooie les geleerd, al is het maar voor heel even….