#1 Mijn vleugels terug!

Want wat heb ik nou te vertellen op mijn blog? Ik heb lange tijd in de wachtstand gestaan, mezelf daar ook een beetje in gezet, omdat ik mijn vinger er maar niet op kon krijgen. Welke onderwerpen? Voor wie? Hoe vaak? Wanneer? Je zou denken dat iemand die pleit voor een natuurlijk ritme en alles laten ontstaan zich niet bezig houdt met dit soort vragen. Realiteit is dat ook ik op een keerpunt in mijn leven sta en dat een afslag pas genomen wordt wanneer je het juiste gevoel, het verbindingspunt, gevonden hebt. 

Mijn leven is vol magie. Niet alleen door het leven in mijn buik, maar door het leven dat ik iedere dag mag beleven. En net zoals in iedere sprookjesfilm, start een nieuw hoofdstuk met een initiatie. Een proef. Of een inwijding. Voor mij start dit nieuwe hoofdstuk met een intentie. Ik wil de onzichtbare wereld zichtbaar maken en jou daar over vertellen. Dat betekent dat ik al mijn (valse) schaamte over boord wil gooien en een groot verhalenboek vol ware fantasie tot leven wil roepen. Mijn intentie is dus, om iedere dag meegenomen te worden in het avontuur en verrast te worden met die inwijdingen, proeven en prachtige verhalen. 

Dat is mijn ware kracht. Om te beleven, delen en te vertellen. Ik wil jou helpen om het licht op aarde te herkennen. Net zoals je doet als je mijn woorden leest en gaat voelen, hé dit is bekend. Terwijl ik dit opschrijf begint de emotie zich in mijn keel te vormen, omdat ik ineens helder heb dat ik niets hoef te bedenken of aan te leren (nou, dat is grappig, want dat is de wijsheid die ik in mijn boek heb gedeeld), maar dat ik gewoon mag leven. Dat die beleving delen de taak is die mijn hart heeft gekozen. Dus dat betekent positiviteit, wanneer het donker lijkt. Dat betekenen ook lichtpuntjes van vreugde, tijdens verdriet. Dat betekent in alles de liefde voelen, zien en knuffelen. Ongeacht de laagjes of het verhaal dat iets of iemand lijkt te vertellen. 

Op donderdagavond werd mij heel duidelijk; aankomend weekend mag ik stil zijn. Mag ik voelen, me laten inspireren en helpen om mijn afstemming helder te krijgen. Wat wil ik doen? Op vrijdag werd dit helder en op zaterdagochtend werd ik om 5 uur onrustig wakker. Opstaan, douchen, aankleden, opmaken; om 06.00 uur was ik klaar om beneden in de huiskamer mijn onrust tot rust te ademen. Op mijn meditatiekussen, met mijn soul symbol in mijn hand en een zuiverend glas water. 

Ik voelde al snel, ik ben niet voor niets wakker gemaakt. Er staat mij iets bijzonders te gebeuren. Vaak komen er op dit soort momenten oude bekenden voorbij. Vandaag was het mijn wijze leeuw. Hij wees me er op rechtop te gaan zitten, als een leeuwin. Trots en krachtig. De laatste tijd heb ik veel last onder mijn borst, bij mijn rib, en ik weet dat het door mijn ingezakte zit- en werkhouding komt. Mijn rib probeert me dus al een tijdje te helpen en te vertellen dat een houding die rechtop is beter bij me past. Terwijl ik de liefdevolle aanwijzingen van de leeuw volgde, voelde ik letterlijk het licht mijn lijf instromen. Ik werd opgeladen en tegelijkertijd liet ik los. Ik herkende ineens dit gevoel, ja dit ben ik. Ik legde mijn handen op mijn schoot en voelde heel veel licht uit mijn vingers en palmen opstijgen. Ik zag een beeld van een lichtgevende ster, omringd door alle kleuren van de regenboog. 

Terwijl ik in de oplader zat, schoot ineens een beeld voorbij. Ik heb onlangs de serie Fate: The Winx Saga gekeken. In de laatste aflevering vindt Bloom (what’s in a name) haar ware kracht. Haar vleugels van vuur. Ik heb tranen met tuiten gehuild, van gemis, of herkenning of pure ontroering. Ik wist het niet precies. 

Dat dit beeld nu door mijn bewustzijn schiet, is nooit voor niets. Het past bij de houding die ik aanneem en de kracht die zich oplaadt in mijn lijf. Mijn wijsheid, mijn zachtheid, mijn liefde. Terwijl ik mij nog steeds in kleermakerszit op mijn kussen bevindt, met inmiddels slapende tenen, voel ik mijn handen naar elkaar toegaan. Voor mijn hart. Namasté. Plots gebeurt het; ik voel de spieren bij mijn schouderbladen als het ware geactiveerd worden en het beeld met de vleugels is nu niet van Bloom, maar dat ben ik zelf. 

Door de open, trotse en krachtige houding ben ik volledig geopend en vindt het licht via mijn hart, mijn handen, armen, schouderbladen mijn vleugels. Ze voelen groots, zacht en donzig, maar ook ongelofelijk sterk en wijs. 

Ik word direct mee terug genomen naar de serie. Deze kracht transformeerde namelijk de gevaarlijke ‘Burned Ones’ terug naar hun oorspronkelijke vorm; zij waren ooit mens geweest. Door een besmettelijke vloek waren zij gedoemd om te leven als brandende monsters, waardoor zij het vuur in Bloom niet konden weerstaan. Je zou kunnen denken dat ze op haar joegen, om de kracht die sterker was dan zij uit te schakelen. Ik geloof dat er ergens een sprenkeltje hoop was geland, vuur dat vuur roept. Niet om het uit te schakelen of vernietigen, maar om zich te helpen doven, zodat deze mensen hun rust kunnen vinden. Haar krachtige essentie, weerspiegelde de essentie van dit mens. 

In onze ware kracht vinden wij onze vleugels terug. Deze vleugels gevuld met liefdeskracht helpen ons om te luisteren naar ‘burned ones’ en hen te bevrijden. Het programma dat draait in hun zijn, waardoor zij afgescheiden zijn van de bron, lost op wanneer wij onze liefdeskracht inzetten. 

Maar dan is wel het nodig om in de magie te geloven. Daarom help ik de liefde om haar verhalen op te schrijven. Zodat we ons los maken van programmeringen die ons vertellen dat wat ik hierboven beschrijf onzin is. Ook Bloom groeide op bij ouders, zonder magie, waardoor zij een onmetelijke kracht in zichzelf onderdrukte en deze uiteindelijk controle over haar kreeg. Toen zij besefte dat zij simpelweg afgesneden was van haar magische en krachtige essentie, kon zij gaan ervaren wie zij werkelijk is. Toen zij haar ware geboorteverhaal leerde kennen, kon zij haar krachtige magie tot leven wekken en dat kostte toen nog maar weinig moeite. Gewoon de juiste aanmoediging, begeleiding en wat heling en loslaten.

Het maakt niet uit hoe je bent gekomen waar je bent, het is aan jou om te herstellen. Door te beseffen dat jouw vleugels krachtiger zijn, dan welke programmering dan ook. Dat jij krachtiger bent, dan welke programmering dan ook. Jouw vleugels helpen je zijn in liefde, omdat zij gevuld zijn met de wijsheid die je opdeed in al jouw ervaringen. Groter en groter groeiden zij, zodat ze op het juiste moment door jou herinnerd kunnen worden. Misschien zijn ze bij jou ook van vuur, of van water of groen. Het maakt niet uit, het is van jou. Het past en hoort bij jouw ware essentie. Jouw licht, jouw verhaal. 

Na dit spektakel maak ik een lekker koffietje voor mezelf en ik maak geen grap als ik zeg dat het schuim op het glas de vorm van vleugels aannam. Ook zegt mijn hoofd dan, ja-hoor hoe verzin je dit nu weer?! Nadat ik mijn kopje in de keuken zette, keek ik in de spiegel. Ik schrik een beetje, wow wat een kracht. Wat een mama-leeuwin. Vanuit mijn hart hoor ik gelijk een lieve stem, je hoeft niet bang te zijn, dit ben jij. 

Zo zie je maar weer. Opnieuw laat een simpele intentie mij mijn pad vervolgen. Een nieuwe fase vol nieuwe avonturen, klaar om gedeeld te worden met jou! Ik zei bijna uitdagend tegen het Universum, kom maar op! Laat me de magie zien en voelen waar ik over mag vertellen. Ik ga met je mee, op avontuur! Nu ben ik zo benieuwd waar ik nog meer naartoe mag stromen, maar zoals ik inmiddels weet; dat dient zich aan op een volgend perfect moment. Spannend, maar oh zo heerlijk! Als alles weer veel mooier is, dan je je van tevoren had kunnen bedenken! Het schrijven is mijn natuur en het heeft lang stil gelegen, maar ik ben er. Ik had wat inwijdingen nodig, om het weer op te kunnen pakken. Ik ben ZO blij dat ik dit eerste verhaal met je mag delen! Schrijven is toch als ademhalen en het is heerlijk als het weer als een blije rivier stroomt.

Met twee handen voor mijn hart zeg ik Namasté! Recht je rug, open je hart en voel je kracht. Ik Herken Mijn Licht In Jou!