Naar de opvang

Daar ben ik weer. Mijn hart ligt in een kommetje, overstroomt met liefde. Ik vroeg aan haar tijdens mijn wandeling, ben je verdrietig? Nee zei ze. Ik stroom over van liefde. 

En dat is wat me vandaag zo ontroert. De liefde. De aanmoediging die we krijgen om ons leven op onze eigen unieke manier vorm te geven. Om het leven te leven zoals ons hart dat wenst. De overgave aan het leven. De liefde van de aarde. De liefde van het Universum. Van God. Zo overvloedig aanwezig dat het alles open breekt wat dicht heeft geleken. Wat alles zichtbaar maakt, wat ooit was verstopt. Vandaag ontmoet ik mijzelf op een nieuwe manier. Op mijn unieke manier. 

Bloom ging voor het eerst naar de opvang. Tranen voelde ik opwellen. Van verdriet, van trots, van van alles door elkaar heen. De overgave aan Bloom haar wensen om een meisje van de wereld te zijn, in plaats van een meisje in mama’s wereld. Mij overgeven aan de wensen van haar ziel is iets wat me in constante kwetsbare, naakte momenten brengt. Diepe ontmoetingen met de krachten van het leven zelf. 

De vrouw die ik ben geworden, het meisje dat ik was. Het onthaal van het bos vandaag, toen ik weer terug was, als mijn nieuwe maar vertrouwde zelf. Daar ben je weer. Ik werd geknuffeld door de liefde van de bomen. Buigende elfen. Strelende zonnestralen. Aanmoediging en bevestiging. Maar ook koestering, van mijn zachtheid. Van mijn liefde. Het voelde alsof ik in mijn oude vertrouwde bos stapte met het allerdiepste weten van wie ik ben: liefde en onderdeel van alles. Alles is in mij en ik ben in alles. 

Daar op die zandpaden vol stof, takjes en eikeltjes, voelde ik opnieuw dat het open mocht. Alles. Dat het veilig is om het open te gooien na jaren vol groei, ongemak, verdriet, geluk en zoveel meer. Dat het leven goed is zoals het is. Dat het klopt. Maar dat als iets klopt het niet altijd betekent dat dat fijn voelt. Dat je groeit door ongemak. Dat je nog nederiger en dankbaarder wordt van minder en zelfs een gevoel van tekort. 

Dat het leven voor mij had bedacht dat ik een moeder zou kunnen zijn van een nieuwe leider die de wereld zal bewandelen met haar zachte kracht. Een meisje vol zelfvertrouwen en een diepe wens om zelfstandig te zijn. Dat dat meisje en later die vrouw haar moeder altijd dankbaar zal zijn, niet alleen voor de knuffels en de liefde, maar ook voor het zien van haar unieke licht en krachten. Dat die mama deze dochter cadeau had gekregen als eerste kindje omdat Gods liefde wist hoe helend het voor haar zou zijn om in haar dochter te zien wat ooit van haar was. Dat die mama dit nu schrijft met een hart vol liefde en tranen in haar ogen, omdat zij weet en begrijpt dat zij precies de moeder is waarvan haar dochter altijd heeft geweten dat zij die in zich had. Een mama die vertrouwt op de kracht van haar kind en daardoor langzaamaan weer op haar eigen krachten vertrouwt. Een mama die heeft geleerd dat een van die krachten haar kwetsbaarheid is en dat deze kracht zich vandaag openbaarde in tranen, woorden en behoeften. 

De aarde kon niet wachten om mij te geven wat ik nodig had. Een arm op mijn schouder, bemoedigende woorden, een elfen-jongetje achter het raam lachend naar Bloom en de herkenning waardoor Bloom de stralende lach beantwoordde met die van haar. Bloom die de leidster aan de hand neemt (echt dit kind haha). De cappuccino en het croissantje. De kus van mijn man. Het overweldigende gevoel van liefde. De wandeling in het bos. We zijn er Daisy, we doen het samen. Het roodborstje op de tak vrolijk zingend. Dat was lang geleden, het was tijdens mijn zwangerschap dat dit vogeltje me altijd toezong. Nu voel ik me weer zwanger, draagster van een nieuw verhaal. Een nieuw boek dat met zoveel kracht naar voren stapt. De elfen en natuurwezens met een dankbaar onthaal. Daar ben je weer, we hebben werk te doen! Even geen Bloom, maar Daisy weer voor onszelf. Pups die hetzelfde dacht en ontploffend van vrolijkheid door de stoffige paadjes rende. De zon op mijn huid. Mijn eigen stralende ogen. Opnieuw thuiskomen. Het gevoel van samen.

Openen, nog verder dan ooit. Niet als de moeder die ik dacht te moeten zijn, maar als de mama die ik werkelijk ben. Met een kind dat ik met heel veel liefde naar deze fantastische opvang breng, omdat ik diep in mijn hart weet dat dat klopt en past. Bij wat zij en ik te doen hebben, samen met deze prachtige aarde!

Leave a Reply

Your email address will not be published.